schors en mos

Oude doos

2012-01-15T13:42:00.000+01:00

In een Gents archief vond men vorige week deze postkaart uit 1965. Verstuurd door een 25-jarige jongeling naar zijn zus van 10. De archivaris kent het zusje: dat ben ik. Zo krijg ik, dit weekend, een postkaart uit de oude doos. Mijn broer schreef enkel zijn voornaam er op. Maar ik zal vast en zeker blij geweest zijn met de post speciaal voor mij.
Via welke omzwervingen deze kaart in een archief is beland, zal mij wellicht nooit worden onthuld. Het stemt tot nadenken wanneer post uit je eigen leven reeds in een archief opduikt in een oude doos. Juist: ik ben...

Bijzondere betekenis van kaal

2012-01-14T21:41:00.000+01:00

We hadden vorige week een Maaseikenaar aan onze tafel. Een stadje van 24.000 inwoners, met geschiedkundig verleden dat wel. Stad aan de stroom, grote heirweg, Romeins erfgoed. We wisten het na enkel minuten. Enige fierheid was hem niet vreemd. Kaalheid was het eigenlijk. Want ja, een Maaseikenaar heeft 4 kwaliteiten: kaal, lui, lekker en hoovaardig. Ik ben niet bang van een kale man. Maar algauw bleek dat "kaal" hier een bijzondere betekenis had. Opschepperig tot verwaand.
Een gezellige avond was het. Al moet ik dat als gastvrouw niet zeggen. Beetje kaal, vind ik.

Repeteren voor Fiddler

2012-01-08T11:42:00.001+01:00

De achtergrond is soms interessanter dan wat zich op het voorplan afspeelt. Zie ik daar omstreeks minuut 1 van deze opname een mij zeer vertrouwde Russische soldaat zitten. Hij is geconcentreerd afwezig. Zo ken ik hem. De aanwezige afwezige. "Aarde aan Bert", durf ik nog wel eens te zeggen. Eigenlijk had hij niet eens een Ipad nodig om zich helemaal af te zonderen van zijn omgeving. Een simpele Fisher-Price casetterecorder deed het reeds toen hij 2,5 jaar was.

Koffiehuis Burgstraat

2012-01-07T22:12:00.003+01:00

Vandaag "Le Jardin Bohémien" ontdekt. Aan een tafel van Maarten Van Severen een heerlijke capuccino gedronken in het licht van een staande lamp van ontwerper Jos De Vriendt. De lamp kon me bekoren. Bovendien: alles is hier te koop. Een concept dat intussen bekend is. Je geniet van een hap of drankje en het meubilair, de decoratie, het porselein..; je hoeft het maar te vragen en het kan van jou zijn. Mits betalen natuurlijk. Ik kon het niet laten en vroeg naar de prijs van de staande lamp. Met de glimlach kreeg ik uitleg. Andere modellen waren er ook. Deze 750 €. Hij zei het alsof het om een kopje koffie ging. Ik glimlachte vriendelijk terug. Bedankte hem. Tenslotte laat hij mij onder zijn lamp koffie drinken en nadenken over de prijs. Hier kom ik nog eens terug. Ik mag mijn lamp niet onder de korenmaat zetten.

Baksteenblues (1)

2012-01-05T18:24:00.001+01:00

Binnen enkele weken verhuizen we naar boven want beneden wordt grondig verbouwd vanaf 1 maart. Intussen zijn we al enkele maanden bezig met verkennende gesprekken, grasduinen in brochures en tijdschriften, rondom ons heen kijken, sprokkelen in media en in huizen van bekenden. Het echte werk komt er aan. Vandaag tegels www.ripa.be gekozen voor binnen en buiten. Een makkie. We waren het gauw eens. Het idee in ons hoofd klopte met wat we te zien kregen. Lijkt op arduin. Een wat bleke grafsteen, zei hij achteraf grinnikend. Nu nog parket kiezen. Bleek eik willen we. Als het maar niet op een kist zal lijken.

The Christmas Carol Singers

2012-01-03T13:23:00.000+01:00

Een schoondochter met een gouden stem: je zou voor minder op Kerst naar Oostende sporen. Ze luisteren er de kerstmarkt op. Straatanimatie, geboekt door de toeristische dienst. Helaas maar weinig volk op de pleintjes. Ze zingen met zijn vieren in "close harmony" wat me een hele heksentoer lijkt. Ik zing namelijk niet, heb het nooit gekund en heb dus weinig kennis over het genre, maar des te meer bewondering.http://www.christmas-carolsingers.be/zangers.html

Oostende 25/12/2012

Harmonisch afstemmen op elkaar, een opdracht voor vandaag en morgen. Ik wens het eenieder toe. Met of zonder zangstem. Een opdracht, een uitdaging!

Wensballon

2012-01-01T09:39:00.000+01:00

Het is laat zoals ieder jaar,
de tijd zit krap in zijn heden,
vandaag is steeds weer geweest
steek dus het licht aan dat de toekomst nog uitspaart,
spreek het brood aan dat nog niet doof is,
maak de taal waar achter zijn tekens,
spel het vlees, stil de tijd, leef nog even.
(Gerrit Kouwenaar)

Een grijze dag, als vele andere, met toch dat ongerepte van een nieuw begin.Het is stil op straat. Vannacht zag ik twee wensballonnen overvliegen. De nieuwe rage. Ik zag ze met een krasse vaart over de huizen voorbijvliegen. Zo vliegt de tijd, dacht ik. Want we haalden weer herinneringen op, mijn broer en ik. Over toen, de tijd van ouders, grootouders, de grootoom in het Vreemdelingenlegioen. Over de doden dus. We zijn het jaar begonnen met een gesprek over de eigen dood. Laten we nog even leven.

tussen kerst en kitsch

2011-12-11T09:01:00.001+01:00

Hij houdt van die besneeuwde miniatuurhuisjes in vakwerkarchitectuur die , liefst met wat sneeuw op het dak, je laten vermoeden dat het binnen heel gezellig is. "Ik weet het", zegt hij," het is kitsch maar ik ga ze toch eens van nabij bekijken". "Ach, er is niets mis met kitsch", zeg ik bij wijze van troost. Ik kan mijn eigen oren niet geloven. Deze periode maakt me blijkbaar milder dan vermoed.Ik heb immers altijd met grote lijdzaamheid meegedaan aan het hele kerstgedoe.De redenen zijn vast en zeker in de loop van de jaren geëvolueerd. Stiekem verlang ik rond deze tijd naar een winterslaap. Maar goed, ik ben dus milder geworden en rijd gewillig naar Aachen.Inclusief bezoek aan de Dom en de kerstmarkt. De beker Glühwein laat ik aan mij voorbijgaan. We doen er een groot deel van onze kerst-shopping.De uitstalramen zijn er nostalgisch mooi en de bediening in de warenhuizen onwaarschijnlijk vriendelijk. We stappen er kilometers door een zonnige vrijdag en zaterdag.Terug thuis ligt er geen sneeuw op het dak, geen lichtjes voor de ramen... We zijn beiden gekraakt in lijf en leden. Het verlangen naar een winterslaap steekt bij mij opnieuw de kop op.

minuutmeditatie

2011-11-09T22:12:00.000+01:00

Met deze stijlfiguur meteen een titel. Wie heeft er nu geen minuutje tijd? Ik heb vandaag de timer van de GSM voor het eerst gebruikt. Een Tibetaanse klankschaal was me passender geweest om 1 minuut af te bakenen.. Even halt houden. Even zen. Een schattig kleine instructie is mijn leiddraad. Morgennamiddag wacht me een vervelende vergadering. Ik ben in the mood voor meditatie.

Speelkarton

2011-11-04T21:35:00.000+01:00

Het was zijn eerste verjaardag. Koffie en taart. De jarige bekeek met enige argwaan de invasie van ooms, tantes, groot- en overgrootouders. Pakjes en pakken werden meegebracht. Omslagen weggemoffeld door zijn ouders. Gelukkig duurt het nog een hele tijd eer hij de meerwaarde van een diskreet overhandigde omslag kan inschatten. Het hoort er allemaal bij. Hij kijkt toch blij van de een naar de ander wanneer we zingen van "lang zal hij leven" en "hiep, hiep, hiep hoera". Bij het daaropvolgend applaus glundert hij zowaar. Papa helpt hem bij het openmaken van de geschenken. Een uur later zie ik hem in een grote kartonnen doos zitten. Hij geniet. Het mooie nieuwe speelgoed laat hij nog even links liggen. Temidden van de speelgoedweelde is een kartonnen doos zijn uitverkoren plek. Less is more.

Huisconcert

2011-09-17T23:18:00.000+02:00

Sedert schoonzoon hier met vrouw en kind een tijdelijk onderkomen heeft hoor ik hem soms wel eens een riedel tokkelen op het hoogste verdiep. Soms gaat hij buitenshuis repeteren, want binnenkort speelt hij op het huwelijk van vrienden. Plots, ongepland, wordt de gitaar bovengehaald aan tafel, een muzikaal dessert na het avondeten. Hij zingt met overgave en kennis van zaken. Wat soul, een vleugje Frans chanson en meer moet dat niet zijn om weg te dromen. Soms vraagt hij assistentie aan zijn vrouw om een tekstfragment, een eerste zin die hij vergat. Het is duidelijk dat ze wel vaker getracteerd wordt op een huisconcert. Ze kent zijn repertoire als geen ander, neuriet mee met zijn hoogten en laagten. Zo hoort het. Wij zwijgend en luisterend. We moesten dat vaker doen.

Barboteuse

2011-09-04T18:53:00.000+02:00

Het gaat verbazend snel. Kleine kinderen worden vlug groot.Dat hoor ik al jaren en mocht ik ook ondervinden.Binnenkort echter zullen zuigelingen in hun obligate maxi-cosi worden rondgedragen op de catwalk van Milaan. Ze worden trots geshowd. Baby anno 2011 heeft de aloude barboteuse of het iets recentere uniseks jurkje,het "brassièrke", geruild voor een meer op volwassen leest geschoeide outfit. Baby lacht je toe vanuit zijn draagstoel in een geruit hemdje met jeansbroek of in een heuse jurk. Want baby's zijn of meisje of jongen. Dat is in de eerste plaats goed voor de geldstroom. Het schaapvel, van waarop de naakte baby je liefelijk en geslachtsloos aankijkt lijkt middeleeuws. De baby van vandaag is niet alleen een modemodel, hij/zij kan prat gaan op een immense reeks digitale foto's genomen door de talrijke aanbidders. Hij is dus ook een fotomodel. Een "dreambaby", een "monster with an attitude". Er is geen weg terug, of toch?

Hippe drinkfles

2011-08-12T23:25:00.000+02:00

Gedaan met zeulen van liters in plastiek verpakt water.Plastiek vervuilt. Herbronnen: vanaf vandaag drink ik kraantjeswater.Een zowaar zeer gemakkelijke beslissing.De subtiele smaakverschillen tussen de platte waters zijn niet aan mij besteed. Plat smaakt plat. Hoe een gewoonte zich eigenlijk langzaamaan meester heeft gemaakt van mijn huishouden en de boodschappenlijst. Nu niet meer. Het scheelt meer dan een slok op een borrel, die beslissing om het flessenwater af te zweren. Kraantjeswater is meer dan vijfhonderd maal goedkoper dan flessenwater. Het is ook beter gecontroleerd.
Met de uitgespaarde centen heb ik me vandaag op een Contigo drinkfles getracteerd. Dit luxe-object sluit hermetisch af, is met 1 hand te bedienen om te drinken-zonder-morsen en bijzonder trendy. Daar kan mijn Spaflesje van vroeger niet aan tippen.

Kunsttranen

2011-08-10T12:11:00.000+02:00

Ik had nog nooit gehoord over hun bestaan. Neptranen! Medioren krijgen last van kleine kwaaltjes lees ik. Al dan niet hinderlijk ondervind ik. Maar voor alles is een oplossing. Voor droge ogen zijn er kunsttranen. Verschillende merken verkrijgbaar en tweemaal daags in te druppelen. Naast het tandenpoetsen, de huidcrème, de zalfjes, het brilpoetsen nu ook het indruppelen. Al moet ik zeggen dat zo een traantje verfrissend werkt.Tranen in een flesje: beter dan echt.

Le cose che restano

2011-07-31T16:05:00.000+02:00

Laat de titel van deze film van Gianlucca Maria Tavarelli nu net een dichtregel zijn uit een gedicht van Emily Dickinson. Deze dichteres keek vanuit haar kamer uit op een kerkhof. Dagelijks geïnspireerd dus over wat voorbijgaat en wat blijft.Een lange zes uur durende, meeslepende film over universele gevoelens, over rouw en verlies, over familie, thuis en thuisloos zijn. De personages hebben allemaal iets heel menselijks en je gaat van ze houden. Heerlijk dat er na een eerste film nog drie op mij liggen te wachten.Heerlijk dat de eigen familiekroniek even op de achtergrond kan verdwijnen!
La mama mag zes uur genieten.

Stierenvechten

2011-07-28T10:57:00.000+02:00

Laat manlief nu net een boek gekozen hebben over vergankelijkheid. Af en toe hoor ik hem lachen.Bovendien ben ik stiekem jaloers: hij leest een boek over de alledaagsheid in Ierland terwijl hij nipt aan zijn glas Bushmills Single Malt. Hij zit voor de deur van de cottage in Donegal. Niet het glas, wel het boek zijn voorwerp van mijn jaloezie. Hij heeft mijn idee ingepikt. Ik hou er wel van om een boek van een inlands auteur te lezen terwijl je het land bezoekt. Maar terug naar Doyle. Eens het voorwerp van mijn jaloersheid achteloos werd weggelegd heb de 13 verhalen verslonden.In korte krachtige zinnen schetst hij het innerlijk leven van een gemiddelde Ierse man in zijn midlife. Ouder worden is voor niemand een prettige zaak. Het strammer worden van de gewrichten, de mot in het huwelijk, de kinderen die het huis hebben verlaten, weggebleven vrienden: een mens heeft veel te verwerken.De verhalen lezen vlot. Geen getob op vakantie maar relativerende humor.Dan kunnen we er straks weer tegen.

Onvergetelijk Ierland

2011-07-27T11:55:00.000+02:00

Een landschap dat je geest nog dagen later ruimte en zuurstof geeft,dat zich ruig en en eenzelvig voor je ogen ontvouwt. Achter elke bocht een ander plaatje. En of hier mensen wonen vroeg ik me soms af, en of ze wel beseffen hoe ongerept deze streek nog is.Ierland kreunt onder de economische terugval die zijn tol eist. Er is veel leegstand en heel wat tweede verblijven staan te koop. Ook hier hebben mensen zorgen. Ook hier willen ze wel eens ontsnappen aan de alledaagsheid. Eigen aan reizen is de eindigheid ervan. Terug naar de eigen stek. De ruimte en de zuurstof in onze geest koesteren is de boodschap.

Midzomeren in Lillo

2011-06-26T15:50:00.000+02:00

We rijden met zeven langs de Antwerpse kades de haven binnen.Zoon kent de weg. Hij was er al eerder, vindt dat wij het moeten gezien hebben. We zijn sceptisch én benieuwd. Geen bedrijvigheid meer al zijn het "havendagen", we kruisen enkel een tankwagen en een eenzame fietser. De gids, Oostvlaamse inwijkeling, loodst ons feilloos voorbij Exon-Mobile, Total, Bayer. Minutenlang niets anders dan industrie. Dan, verloren temidden van al dat grauwe, een oude windmolen. Even verder een wegwijzer naar Lillo. We zijn met verstomming geslagen. Een liefelijk restje dorp ligt benedendijks te rusten. Café "Het pleintje" is open, maar dat is voor straks. We lopen de dijk op. Aan de overkant ligt Doel.Links het dorp dat zijn doodsreutel laat horen, rechts de kerncentrale. We zijn stil en kijken over de Schelde."Als jij groot bent", zegt hij tegen Felix, "dan zal ik jou vertellen over de jarenlange doodstrijd van het dorp" Drie generaties op de kade. "Aan de oevers van de tijd"

Een tandje bijzetten

2011-06-22T22:10:00.000+02:00

"Ik zal hem moeten trekken", zei de tandarts."Hij was in 2006 reeds gebarsten. Hoe heb je het zo lang nog kunnen uithouden?" Ik wou beginnen over de tand des tijds die nergens tegen bestand is, maar ik roerde mijn mond niet.Ik vind dat tandartsen geen vervelende vragen moeten stellen. Het is zonder vervelende vragen ergerlijk genoeg om met wijd opengesperde kaken de teleurgang van je eens zo stralend en stevig gebit te moeten aanhoren. Ik schokschouderde, mompelde een vage verontschuldiging voor het achteloos negeren van zijn uitnodigingen om een afspraak te maken voor een jaarlijkse controle. Nu ja, op die manier heb ik mijn zieltogende tand iets langer bij mij kunnen houden. Ik heb het immers moeilijk met afscheid. Mijn tand ligt in een mum van tijd bebloed en gebroken op een wit doekje. Ik voel niets,ik ben vakkundig verdoofd voor dit verlies. Ik mag een maand rouwen om de gapende krater in mijn mond.Ik krijg een doekje tegen het bloeden, een volgende afspraak en voor ik het goed besef sta ik op straat, toch wat beduusd, met mijn mond vol tanden.

Op klasuitstap in '68

2011-06-20T19:45:00.000+02:00

Daar loop ik, met de fiets aan de hand naast zuster Caritas. Met de tweede Latijn-Grieks naar "De Braakman", een fietsuitstap van 1 dag. Geen schooluniform. Dat herinner ik me goed, en je ziet het ook op de foto. Allemaal meisjes, nu allemaal vrouwen van een heel eind in de vijftig. Het is een foto die ik zelf niet heb. Ik ben getagd in het foto-album van de zus van een klasgenote van toen. Hoe facebook je oog in oog doet staan met je eigen gezicht van lang geleden. Face it!

Wabi

2011-06-03T15:09:00.000+02:00

Heerlijk vind ik het, hoe deze Nederlanders recht voor de raap zeggen waarmee ze tevreden zijn ondanks de imperfectie.
Wabi, een eeuwenoude filosofische stroming, is weer helemaal trendy. Axel Vervoordt, een Belgische interieurdesigner mag de New Yorkse penthouse van Robert De Niro vormgeven. Het gaat er om de vergankelijkheid van de dingen te aanvaarden en er de schoonheid van in te zien. De ploeg van Vervoordt is nu al bezig met in New York de straten af te schuimen op zoek naar recuperatiematerialen. De kracht van het onvolkomene, geluk vinden in een simpeler leven. Je moet er niet eens een designer of top-acteur voor zijn.

Verzolen

2011-05-20T21:38:00.000+02:00

Een echtgenoot moet duurzaam zijn. Dat is hij aan zijn status verplicht. Ik behoor tot de gelukkigen die zo een exemplaar al vele jaren in huis heeft.Hij is behoorlijk honkvast.Zijn kleren draagt hij tot ze versleten zijn.Zo ook zijn schoenen. Maar schoenen kan je laten herstellen. Zo liet hij vorige week een paar voor de tweede keer verzolen. De schoenmaker glimlachte breeduit toen hij het paar herkende.Hij had ze inderdaad voor enkele jaren helemaal opgelapt. " Zo een schoenen maken ze niet meer", legde hij uit aan mijn duurzame man. En ja, hij kon ze nog helemaal herstellen.Ik luisterde met aandacht naar het verhaal. Keurde zijn vertrouwd schoeisel: de zolen zijn er weer helemaal klaar voor. Ik glimlachte tevreden: zo een mannen maken ze niet meer.

Elixir d'Anvers

2011-05-08T20:56:00.000+02:00

Laat ik nu een schoondochter uit Ekeren hebben. De plek waar sedert 1863 het befaamde kruidendrankje gestookt wordt. Ik word op moederdag met de neus op de feiten gedrukt door de jonge generatie: tijd om je aan een Elixirke te begeven. "Dat is nu echt een oma-drankje", lachen ze. En ze overhandigen me ook een voorleesboek vanwege de kleinzonen. "Ik vind je lief, oma " is de titel.Wat voorbarig want het duurt nog een jaartje eer ik ze op schoot neem om voor te lezen.Ik glimlach en bedank. Zo hoort het bij geschenken. Ik voel me echter wat betrapt. Het voelt als een snelcursus oma-worden aan.Ik had nog net verzucht dat het wennen was. Zitjes uithalen, ledikant klaarzetten, looppark, verzorgingskussen...Het vraagt tijd om een rol op te nemen en misschien hebben ze het wel door. Ik ben wat overrompeld door het grootmoederschap.Sedert een half jaar zijn we nu met 13 aan tafel. Nu ja , bij manier van spreken, het duurt nog even. Maar jeetje, wat gaat het vlug. Ik schenk me een Elixir in vanavond. "On the rocks", dan voel ik me nog jong.

Rimpelingen

2011-05-04T20:24:00.000+02:00

Ik verneem vanavond het overlijden van de ethicus en filosoof Koen Raes. Zijn boek "Verschaalde waarden" heb ik heel graag gelezen en ik hoorde hem enkele malen spreken. Hij werd 57 jaar. Ik las eens over het bestaan van "rimpelingen" die we veroorzaken, zoals een steen in een vijver. Een mooi beeld voor een soort van concentrische cirkels van invloed die elk van ons heeft op anderen, vaak zelfs zonder het te beseffen.We geven meer aan anderen door dan we denken.Er is veel tussen mensen waar we geen vat op hebben, geen weet van hebben. Het kan een troost zijn voor de onontkoombare vergankelijkheid.

Canvascrack

2011-04-25T15:54:00.001+02:00

Durf jij? Ik durf deelnemen aan een televisiespel met een ietwat kwalijke reputatie. De meesten vinden het iets voor freaks, doorwinterde kwissers enz. Ik ben noch kwisser noch freak. Ik hou al jaren van het concept en kijk vrij vaak. Het spelletje peilt ook naar kennis die je hebt, maar nooit of nooit van pas komt. Door het spel mee te spelen kan je af en toe een weetje opdiepen waarvan je niet meer wist dat je het wist. Heerlijk vind ik dat. Het bewijs dat niets zo wonder is als de menselijke geest. Ik kwam er behoorlijk van af. Ik hoef me niet te schamen. Deelnemen is belangrijker dan winnen en een goede verstaander heeft maar een half woord nodig. Vervolg op Canvas op 9 augustus.

Duik

2011-04-14T15:24:00.000+02:00

Ik was hem te slim af. Nog voor hij me in het water kon duwen dook ik er vrijwillig in. Zalig om in open lucht te zwemmen, al was het zwembad eerder klein en de namiddag kort. Het gaat hem hier om het moment. Heel even stoeien, heel even zweven, onderduiken, lachen. Zalige interactie. For ever young.

Felix qui...

2011-04-12T11:44:00.000+02:00

Sedert ik weet dat hij Felix heet, spookt een begin van een Latijnse zin door mijn hoofd. Aanvankelijk dacht ik aan kerklatijn, mij tenvolle bewust van mijn preconciliaire wortels. Maar vandaag zocht ik het op.Het is warempel Vergilius! "Felix qui potuit rerum cognoscere causas" een versregel uit de "Georgica". "Gelukkig is hij die de oorzaak van de dingen heeft weten te achterhalen". Een versregel van een dichter uit de eerste eeuw voor Christus, maar toch een versregel. Het doet me plezier dat ik hem met een vers associëer. Alle geluk, lieve kleinzoon, dat is wat iedereen je deze dagen wenst. Je ligt er gelukzalig bij je ouders. De oorzaak van de dingen achterhalen...je hebt er alle tijd voor.

de kracht van reklame (2)

2011-03-18T22:47:00.000+01:00

"Begeisterung": zonder wordt niets groots gerealiseerd, zegt de prent. "Bezieling", het is een mooi woord dat veel, soms teveel energie vraagt. Goed, dan moet je maar geen verlangen koesteren om iets groots te realiseren. Iets middelmatigs, iets gewoons zonder bezieling, daar wordt je zo moe niet van. Ik probeer het me voor te stellen. Het lukt amper. Misschien eens proberen om iets kleins te realiseren morgen, maar toch liever met enige begeestering.

de kracht van reklame (1)

2011-03-11T15:22:00.000+01:00

Soms, als het meezit, steek je van reklame nog iets op. Zo ben ik nu de trotse bezitster van twee recto-verso affiches met een zinvolle boodschap. Af en toe mag ik wel eens aangespoord worden tot nadenken. Aanvankelijk bedoeld als reklame voor het schoenmerk "Think!", heb ik hen gerecycleerd tot wandprent-met-zinvolle-tekst. Er staan spijkers op en 1 van hen is krom. Met karakter een fout mogen maken. Of hoe een reklameman spijkers met koppen kan slaan.

Logeren bij Omi in Gent

2011-02-27T19:11:00.000+01:00

Met de slaap in de ogen sta ik op zondagmorgen om 6.30u aan het ledikant van kleinzoon-lief. Hij huilt, maar eens hij mij ziet lacht hij breeduit en ontwapenend.Alhoewel ik eigenlijk niet gewapend ben: geen ergernis, geen wrevel, geen slecht humeur omwille van het vroege uur. Juist, ik wil er iets van maken, van dat omi-schap, dan struikelt men niet over uren van opstaan.Ik ben de hele dag in de weer met verluieren, groentenbrij, fruitpap, papflessen. Ik duffel hem in om een wandeling te maken. "De buitenlucht zal ons beiden goed doen", fluister ik hem in zijn oor. Het heeft een voordeel zo een uk van 4 maanden: je kan er werkelijk alles aan toevertrouwen.We zijn in een mum van tijd intiem.Vanavond, met de slaap in mijn ogen, zal het mijn beurt zijn om breeduit te glimlachen.

Stakingsdag

2011-02-25T15:33:00.000+01:00

Op de Vrijdagmarkt kleurt het vanmorgen rood. Vakbondsmilitanten verzamelen er aan de lokalen van "Bond Moyson". Plots gaat boven een raam open en weerklinkt het strijdlied uit volle borst gezongen. Ik glimlach bij zoveel negentiende-eeuwse romantiek. Ik mis vendeliers en vlaggen. Ik mis echte verworpenen die strijden voor een fatsoenlijk dagloon en rechten voor de werkmens.100 jaar geleden was er meer reden om te staken. Nu zitten ze met de brave burgermannen en patroons aan tafel en vanavond kijken ze allen naar hun flatsceen. Een militant in rode regenjas parkeert zijn fiets naast de mijne en vermoedt in mij ,omwille van mijn glimlach en fiets, een authentieke sufragette. "Hoe loopt de staking op de trams?" hoor ik mezelf vragen, al was ik zelf een militante van het eerste uur. Hij weet niet dat mijn burgerman al jaar en dag met de tram naar zijn kantoor gaat. Hij weet niet dat ik met mijn vraag heimelijk hoop dat de trams niet rijden zodat mijn man aan zijn conditie kan werken en een halfuur lichaamsbeweging neemt. "Der zullen der nie veel rijden...",antwoordt hij, zichtbaar tevreden. Ik ben het ook. Ware het niet dat ik vals zing, ik had warempel de internationale meegezongen:

Ontwaakt! verworpenen der Aarde
Ontwaakt! verdoemd in hong'ren sfeer
Reed'lijk willen stroomt over de Aarde
en die stroom rijst al meer en meer
Sterft, gij oude vormen en gedachten
Slaaf geboor'nen, ontwaakt! ontwaakt!
De wereld steunt op nieuwe krachten
begeerte heeft ons aangeraakt

Housewarming Stropstraat

2011-02-17T22:20:00.000+01:00

We zouden ons die avond verkleden in een personage uit "Thuis". Ik had voor mezelf de keuze gauw gemaakt. een schort om en huppekee ik kon wel voor Jenny doorgaan. Niet dat ik echt op Jenny lijk. Nog in geen honderd jaar. Manlief sprak over "een persiflage". "Een ietwat spottende imitatie met sterke overdrijving" laat ik mij door Van Dale opfrissen. Klopt helemaal.Dat was het.Daar zaten we dan, de Cois en Jenny. In het huis van de kinderen, op de bank. De jongste had zich in Bram verkleed. In zijn broer dus, of beter: in het personage van zijn broer.Er was ook een clownsact en op verzoek werden oude hitjes uit de ether geplukt. Een dansje met Bram, een knuffel met Mo, de kleine Robin op de schoot. Eenvoudig geluk: geen persiflage.

Aardperen

2011-02-05T11:50:00.000+01:00

Ze ziet er niet uit, deze vergeten groente. Pokdalige paarsbruine knollen liggen op de keukentafel te wachten op bereiding. Het voor- of nadeel van zo een wekelijks groentepakket van de bio-distributeur. Aan de slag gaan met wat voorligt. Er iets van maken zonder dat je eigenlijk zelf kon kiezen. Onderzoeken wat je ermee moet. Wat is dat nu weer? Hoe ziet dat er nu in's hemelsnaam uit! Wat moet ik ermee? Kortom: Tal van gedachtenflitsen die toepasbaar zijn op talloze andere dingen die ons onverwacht overkomen. Kwellingen als grauwe knollen, uit heden of verleden, die er eigenlijk niet uitzien,die ik zou willen weggooien zonder bereiding. Ik heb een recept gezocht, ze klaargemaakt. Blijkt dat je ze ook nog anders kan noemen: bataat of topinamboer. Aardperen: je kan er wat van leren.

Duurzaam genot

2011-01-12T09:00:00.000+01:00

Ze waren wat moeilijk om zich tot boeket te laten binden. Dochterlief had de verkoopster zelfs tot tweemaal toe laten herbeginnen. Nu overleven ze al welgeteld 20 dagen in een warme woonkamer. Intussen ken ik hun naam en kan ik ze enkel aanbevelen: Cala's. Ze doet aan aronskelken denken, of aan lelies. In hartje winter is een boeket in huis nog zo aangenaam. Met dank aan de dochter: zelfs een moeizaam begin kan groeien tot duurzaam genot.

Muziek voor de 4 temperamenten

2011-01-07T22:34:00.000+01:00

Mijn zoon kent mijn temperament reeds 27jaar. De CD-box met muziek voor de 4 temperamenten heeft hij vol vertrouwen onder de kerstboom gelegd: dit zal mama plezier doen. Nu ja, "plezier" afhankelijk van de "mood" waarin ik me bevind. Want sluipt er niet in elk van ons en in elke dag wat van het sanguïnische, flegmatische, melancholische én cholerische? Elke dag wat Joie, Zen, Blues en Passie?Onder het motto "iedereen klassiek, klassiek voor iedereen" heb ik al vele uren klassiek achter de rug deze kerstvakantie. Hij belde me gisteren: ik hoorde tot zijn verbazing onmiddellijk dat hij ziek was. Blues in de stem. Een makkie om te horen.

2011-01-02T17:40:00.000+01:00

Een Gaultheria sierde de kersttafel en werd door de plaatselijke fotografe fraai in beeld gebracht. Alweer een jaareinde voorbij. De kerstboom mag nog even blijven staan. Ik gun het kleine exemplaar nog enkele dagen ondanks zijn behoorlijk irritante eigenschap veel naalden te verliezen. Ach, een mens wordt milder met de jaren. Zelfs voor kerstbomen. Door de kinderen worden we er rond deze tijd van het jaar steevast op gewezen hoe we minder streng werden naarmate de jaren vorderden. Het is juist. Van een al te principiëel televisieloos leven naar een zoon die zijn brood verdient op de buis. Wie had dat gedacht? Het leven zit vol verrassingen. Dat zal in 2011 niet anders zijn. Zolang we er geen trauma aan overhouden, zolang we onze principes in vraag kunnen stellen, zolang we maar durven veranderen. Zet ik volgend jaar nog een kerstboom?

Stam

2010-12-12T17:40:00.000+01:00

"Waar is Jan Palfijn naartoe?" vroeg ik, even voor de rondleiding , aan de gids van het nagelnieuwe stadsmuseum. Ze bleef het antwoord schuldig. Ik was heel even toch opgelucht dat ze wist naar wie ik vroeg. Het standbeeld van Jan Palfijn was vergroeid met het ommuurde parkje naast het voormalig Bijlokemuseum. Ik had nog gehoopt dat hij ergens een plek in een binnentuin had gekregen. Want er is plaats in het nieuwe museum. Zo vol als het oude Bijlokemuseum was, zo leeg en luchtig is het nieuwe. Jan Palfijn moet het echter stellen met een plek in de "remise" vrees ik, waar hij in een hoek staat te bestoffen. Uit het oog is uit het hart. In 2001 verhuisden de laatste Cisterciënzerinnen uit hun klooster. Ze verhuisden naar een rusthuis in de buurt. Vanuit de remise maak je nog een kans om terug te keren. Onze Jan maakt dus nog een kans, de zusters...daar vrees ik voor.

Achter de schermen van het Vernieuwd Gents Volkstoneel

2010-12-01T10:51:00.000+01:00

Een filmke met onvervalst Gents slot! De maker van het filmke zat uren achter zijn Macbook maar is terecht trots op het resultaat.

Mini-concert Buurman

2010-11-28T15:56:00.000+01:00

Ik twijfelde of ik, wel zou gaan. Ledendagen bij Fnac, tussen de mensenzee mij een plekje verzekeren in het piepkleine Fnacforum, door de koude fietsen...Redenen genoeg om thuis te blijven. Maar soms moet je eens een berg beklimmen om wat vergezicht te hebben. In 40 minuten bezorgde de beperkte delegatie (normaal zijn ze met 5) Buurmannen mij het kippenvelmoment van het weekend. Ik weet wat er in mijn kerstpak zal zitten. Manlief noteerde het in zijn gsm-notities. De CD's van Buurman dus. Laat het gauw de 24ste zijn! Geniet mee:

In de Albert Heyn

2010-11-20T22:00:00.000+01:00

Vandaag gaan winkelen bij de noorderburen. Zo wordt het gewone boodschappen doen toch even iets anders. De winkelkarren zijn er volledig in plastiek. Bleekblauw en wit, super licht en wendbaar. Het zijn de winkelkleuren, bedenk ik me nog op de parking. Marketingtruc vrees ik. Het is vrij druk, even voor sluitingsuur. Er wandelt een krasse oude dame naar buiten terwijl ik fluks en gezwind met mijn AH-kar naar binnen wil. Een oudere heer naast mij wil ook naar binnen maar een onderzoekende blik laat verstaan dat hij haar kent. Ze glimlacht en zegt enkel "nieuwe heup" met een zekere fierheid, waarop hij monkelt: "nou, succes ermee". Zij weg uit AH en hij , ongeveer gelijk met mij naar binnen.Albert Heyn zou plannen maken zich ook in België te vestigen. De draaideurconversaties kunnen ze niet exporteren. Couleur locale moet je ter plaatse opsnuiven.

Grootmoe

2010-11-13T14:13:00.000+01:00

Zo, op een dag is het een feit. Een kleinzoon verblijdt onze dagen. Otto, heet hij. Een naam die bij hem past vind ik nu. Maanden geleden had ik mij laten gaan in een gesprek over voornamen. Toch niet "Otto", had ik gezegd. Dat zeggen ze in Gent niet mooi. (Wat zeggen ze in Gent wél mooi?) De associaties met "nen otto"(=een auto) leken me toen onoverkomelijk. Zoonlief en schoondochter zwegen. Niets liet vermoeden dat ze reeds beslist waren. Uit alle mogelijke voornamen gaf ik commentaar op zijn toekomstige naam. Sorry kleinzoon. Ik zal het goedmaken. Ik zal je vertellen , voorlezen, mee uit nemen, leren zwemmen, koekjes bakken, kortom ik zal alles doen wat een omi met een kleinzoon doet.Tenminste , daar droom ik al van. Ik vind jouw naam nu de mooiste die ze hadden kunnen verzinnen. Omdat hij samenvalt met jou, helemaal.

Duitse hit

2010-10-23T22:10:00.000+02:00

De leerkrachten Duits wrijven zich in de handen. Duits wordt nog hip. Zal de jonge generatie er uiteindelijk in slagen zich van het na-oorlogse stigma te bevrijden? De simpele tekst van "Nein Mann" leert me niet veel bij. "De wereld draait door" lanceerde deze house hit in Nederland. Algauw sloeg het ook aan bij ons. Ik zag het voor het erst bij mijn jongere facebookvrienden. Het clipje op hun profiel geplaatst, meeestal met lovende commentaar. Even beluisteren en bekijken.Een simpel gegeven. "We gaan nog niet naar huis" is het motto van ieder die zich ergens amuseert. Nog even blijven plakken...De ene heeft nu eenmaal meer discipline dan de ander.Toe blijf nog wat. Laat ons nog een beetje dansen. Tja, waarom niet?

Stookseizoen

2010-09-24T22:29:00.000+02:00

Hij aarzelt. Kent mijn weerzin voor al te vroeg toegeven aan centrale verwarming. Alsof het uitstellen van het aansteken ervan de zomer in het land zou houden. Onze thermostaten zijn niet gelijk afgesteld. Hij heeft het vlugger koud dan ik." De verwarming is pas uit of daar begint het stookseizoen opnieuw" mopper ik. Vandaag, aan tafel dan nog, ging hij tot algemene bekentenissen over: " Ik heb de verwarming aangestoken. Het is hier beneden misschien nog niet echt nodig, maar ik vind het te koud in de badkamer." Gelaten geknik van mijn kant. Sedert twee weken hing het in de lucht. Werd er driftig op de barometer getikt, werden thermometer en wolkendek met ijver gewikt en gewogen. Er is geen ontkomen meer aan. Ik moet aan kerst beginnen denken.

Festival van het woord

2010-09-19T22:14:00.000+02:00

"Heb je geen zin om naar Zuiderzinnen te komen?" vroeg zoonlief. Natuurlijk had ik zin. Met de Lerarenkaart mag ik er zelfs gratis heen. We beginnen met een poëtische conversatie tussen Sylvie Marie en haar man David Troch. Het ene gedicht wekt het andere en twintig minuten zijn zo om. Wat verderop in "De Linde" zingt Lady Angelina. Bert laat me nippen van zijn rode wijn. Terug naar het museumplein voor de stadsdichters.De sfeer is er helemaal. We drinken een capuccino in het Museumcafé. Rick De leeuw ruimt er plaats voor Katelijne Verbeke, die debuteert met een Spaans liedje. Buiten, op het grote podium brengt het kinderensemble van de musical "Oliver" een loepzuiver "Kom er bij". Wij slenteren richting Zuiderpershuis om Oscar Van den Boogaard te horen. We pikken ook nog een exposé mee over Elsschot en eindigen met gedichtjes van Steph Goossens. Een laatste glas, een zoen en lieve woorden. Ze zinderen zalig na.

uit de tijd

2010-09-11T22:59:00.000+02:00

Nu we nog nauwelijks 20 graden halen denk ik terug aan de zuiderse zon. Hoe de schaduw van een zonnewijzer het juiste uur aanduidt.Misschien dat schaduwkanten van het leven ons ook wel een richting wijzen. Tijdig bijsturen.Van zon naar analoog tot digitaal. Ik kan niet zonder mijn uurwerk. Zelfs 's nachts weet ik graag hoe laat het is. Als kind belde ik uit verveling wel eens naar de sprekende klok. "Op de derde toon is het precies..." zei een stem aan de andere kant van de lijn.Nu heb ik ook nog een klok op mijn GSM, op de laptop, het dashbord van de auto. Ik ben mee met de tijd.

Op het spoor

2010-08-25T11:59:00.001+02:00

De dieseltrein stopt onverwachts even voor Eine. Vreemd,geen mededelingen, geen onheilspellend geluid.Ik moet vandaag niet stipt op tijd aankomen maar ik heb nu eenmaal graag dat de dingen vooruit gaan.Een trein is daarvoor gemaakt. Niet om een kwartier stil te staan in de velden zonder uitleg. Maar dan zie ik door het raam de treinbegeleider én de machinist druk in de weer met een veulen.De treinbegeleider telefoneert, de machinist staat voorovergebogen lieftallig het beest te sussen. De oplossing van het probleem is nakend. De machinist stapt alleen terug op de trein en enkele minuten later rijden we voorbij de achtergebleven treinbegeleider met het veulen. Van wrevel naar vertedering,van treinbegeleider naar veulenbeschermer, een wissel is vlug getrokken.

Father and daughter

2010-08-23T10:38:00.000+02:00

Michaël Dudok De Wit is de maker van deze 8 minuten durende parel. Over afscheid, loslaten, verlies, tegenwind, doorgaan. Over leven en overleven. Misschien ook over blijven leven, hoop, verlangen. Een kleine grootse film.
Ik fiets vandaag gezwind door weer en wind. Zoveel schoonheid geeft kracht.

Markten

2010-08-18T12:01:00.000+02:00

Van kindsaf gek op de markt. Geen tomaat heeft me beter gesmaakt dan deze die ik als vijfjarige uit het vuistje at op de Gentse Groentenmarkt.
Ik kan op vakantie niet weerstaan aan markten.Deze vakantie deed ik er weer verschillende.Niet dat ik iets wou kopen. Kijken is me genoeg. Al heb ik me wel laten verleiden.Zien deze bessen er niet onweerstaanbaar uit?

Zomergasten

2010-08-16T17:28:00.000+02:00

Het valt me vaak op hoe er veel bekende Nederlanders bij ons volkomen onbekend zijn. Doet eenzelfde taal er dan zo weinig toe vraag ik me af. Dankzij "zomergasten" van de VPRO op Ned 2 verzoen ik mij met trage televisie. Life in de studio komen bekende Nederlanders vertellen over vooraf gekozen favoriete televisie/filmfragmenten.
Het verveelt me zelden. Misschien benijd ik hen een beetje. Er zijn beslist wel beelden die ik ook wel eens een keer zou willen herbekijken. Misschien hoop ik stiekem dat deze eens zouden gekozen worden. Ze mogen vertellen waarom ze het fragment kiezen, wat hen zo getroffen heeft. Ik kom helemaal in een aagename "flow" na een zomergastenavond.Nog tot eind ausustus op zondag en veel valt te herbekijken op de site.

"May you come home and be okay"

2010-07-14T21:53:00.000+02:00

Een zomerhit als "Come home" van Amatorski ontroert.Je hoort de intro bij een reklamespot van Spa Reine. Die voeren natuurlijk moeder en kind ten tonele, wat dacht je? De ultieme suggestie: bij wie willen we thuiskomen? Waar zijn we veilig? Een lied over thuiskomen in volle vakantie, waar we met zijn allen aan weggaan denken. Misschien is het net daarom een hit.
Het epeetje heeft een al even sentimentele titel "Same stars we shared".
Koop vlug het epeetje voor iemand waar je van houdt en voeg er de boodschap aan toe "omdat ik altijd bij jou thuiskomen mag". Een kadootje met meerwaarde, waar ik vanavond mag van genieten.Schroomvol denkend aan de huizen waar ik vandaag binnenkwam.De huizen én hun bewoners.

Anti-rimpel BH

2010-07-13T21:43:00.000+02:00

Levenslang leren. Zo leer ik vandaag in mijn favoriete lingeriewinkel hoe gek mensen kunnen zijn. Ik zie er een vreemdsoortig kledingstuk op de etalagepop. Leergierig als ik ben vraag ik om uitleg. Het tuigje blijkt een hype. Je draagt het 's nachts om te vermijden dat er verticale rimpels ontstaan tussen de borsten tijdens het slapen.
Deze vestimentaire innovatie is een succes verzekert mij de winkelierster. Monkelend voegt ze er aan toe dat ze onder haar klanten zelfs 2 plastisch chirurgen heeft die bij haar om documentatie komen.Een wetenschappelijk argumeent stimuleert de verkoop, denk ik dan. De BH zou zelfs effectiever zijn dan de ingrepen die ze bij de al te gerimpelde dames kunnen uitvoeren om de bewuste plaats rimpelvrij te maken.De airbag van de lingerie.
Ik probeer mijn gezicht in de plooi te houden. Mijn aankopen van vandaag hebben niets innovatiefs.Ik ga voorwaar geen rimpelloze toekomst tegemoet.

Drongen: Kleurfabriek

2010-07-10T21:26:00.001+02:00

Origineel zijn is soms moeilijk. Vooral wanneer het over trouwen gaat. Velen zijn de trouwers voorgegaan en er is wel zoiets als een grootste gemene deler , variaties op eenzelfde thema trouw. Niet teveel woorden aan verspillen denk ik vaak bij zo een gelegenheden. Doe maar, maak er wat van, je weet maar nooit dat het jullie lukt.Nooit eerder waren we op een trouwbrunch( waar halen ze het?) in een industriëel archeologische site.(waar vind je ze ?) De kleurfabriek van Drongen sloot reeds veertig jaar geleden haar deuren maar is merkwaardig genoeg bewaard gebleven en door een verre nazaat in ere hersteld.Er zijn nu zalen te huur voor recepties, huwelijksfeesten...Trouwen in een gewezen fabriek is al een aardige stap in de goede richting. Je weet nooit hoe lang de boel blijft draaien, je weet nooit wanneer de boel stopt.

In de meersen

2010-07-06T16:59:00.000+02:00

De Neermeersen, waar nu de recreatieplas van het domein Blaarmeersen is uitgegraven, was toen ik kind was een moerassig gebied.Ik herinner mij enkele weiden en een kleine stortplaats waar vrachtwagens met huisvuil af en aan reden.Ik was al jongvolwassen toen men plannen maakte voor het recreatiedomein. Nu ga ik er zwemmen. Ik zwem er graag bij valavond, wanneer de strandactiviteit wat afneemt. De trein naar Oostende raast er nog steeds voorbij. Geuren en geluiden blijven lang bij.In de verte de hoogbouw van de Watersportbaan. De blokken zijn gerenoveerd. Ik voel bij elke slag de stramheid van mijn spieren. Ik ben ook aan renovatie toe én vakantie.

The peace were we belong

2010-06-25T17:45:00.000+02:00

Foto's Nova Zembla, Charlatan Gent, 18 juni 2010

Kortfilm Louis Talpe

2010-06-16T10:26:00.000+02:00

Sexy optimist

2010-05-28T15:10:00.000+02:00

De ontdekking van de dag, mij doorgestuurd door een vriendin die een ernstige ziekte heeft." Er is zoveel moois op internet te vinden" schrijft ze.Inderdaad. Geniet mee van de man de muziek en de woorden. Is er iets mooier dan mooi? Ik hol om een CD van de man: Maarten Van Roozendaal geboren in 1962.Hij wordt met Brel vergeleken. Melancholiek en cynisch zou hij zijn. Maar vooral om te janken zo mooi in deze clip.

Het Nieuwsblad - Daniël (78) ziet voor het eerst de zee

2010-05-22T21:21:00.000+02:00

Het Nieuwsblad - Daniël (78) ziet voor het eerst de zee

Mooier dan ik dacht

2010-05-22T21:11:00.000+02:00

Niet zomaar een groepsfoto. Dit zijn ze, eindejaars thuis-en bejaardenzorg. Blij dat hun geïntegreerde proef er op zit, blij dat de dag ten einde loopt. Alhoewel, ze hadden nog wel enkele uren voor de boeg.Ze haalden de pers met dit eindwerk. Een blijk van erkenning voor deze beroepsleerlingen.Op stap gaan, met de trein samen met 15 bejaarden, het is geen evidentie.Toen we om 21u van elkaar afscheid namen zeiden ze oprecht: "Mevrouw,het was een leuke dag" Woorden om te koesteren.

Clown

2010-05-04T06:40:00.001+02:00

Stadsmens

2010-04-13T20:04:00.000+02:00

Mijn dag begint, voor de eerste keer in mijn leven, met spitten in de tuin. Drie grote kuilen waarin ik met veel zorg hortensia's plant. Een gekregen paard kijkt men niet in de mond maar het plantgoed weegt loodzwaar.Mijn schoonzoon, bezorgd om het aarden van zijn planten in Gentse bodem heeft er een flinke kluit aarde van den buiten bijgeleverd. Vooral veel water geven is zijn goede raad.Ik luister naar mijn schoonzoon en rol de tuinslang uit.Vanavond voel ik het in mijn rug: ik ben een stadsmens, ik zou elders niet aarden.

Arteveldehogeschool

2010-04-11T17:13:00.000+02:00

Ik eet zelden kauwgom en ik verdraag het nauwelijks bij een ander.Wat kauwen betreft ben ik intolerant geworden. Sedert ik tweemaal ging zitten op een stoel waar een vers beknabbeld exemplaar op de zitting achterbleef ben ik expert in het verwijderen van opengesmeerde kauwgomvlekken.Met succes maar met grote inspanning.Het wondermiddel heet azijn. Veel azijn. Wie het goedje reeds gebruikte in grote hoeveelheden weet dat de geur indringend en hinderlijk zurig is.Men moet iets verdragen om een broek van een gewisse kauwgomdood te redden. Veel azijn, veel wrijven en veel geduld.
" Wie doet nu ook zoiets, en dat voor toekomstige leraars..." Want ja, de kauwgomklever-van-dienst loopt school in de lerarenopleiding van de Arteveldehogeschool. Je zou er warempel van verzuren. De jeugd van tegenwoordig...

Op de juiste plek, de juiste persoon

2010-03-24T16:40:00.000+01:00

Ik kom in de ziekenhuisgang. Verpleegsters zijn er steeds druk in de weer. Eentje komt haastig naar me toe :"Het is jouw leerlinge, die hier stage loopt hé? Ze heeft je nodig, ze is wat van haar melk, ze heeft net het leven van een bejaarde patiënte gered"
Ik haast me naar mijn pupil.Ze vertelt zonder veel capsones hoe het gegaan is. Hoe haar toevallige aanwezigheid, maar vooral haar betrokkenheid en opmerkzaamheid levensreddend was.Hoe ze geroepen heeft om hulp te vragen. Ik zie hoe blij en trots ze is.Ik geef haar een pluim. Ze had kunnen het ontbijt opdienen terwijl ze aan iets anders dacht, achteloos voorbijgaand aan de patiënte die hulp nodig had bij het eten. Ze had het mogelijks niet kunnen opmerken hoe plots het leven wegvloeide uit haar aangezicht. In enkele minuten speelde zich een hele reanimatieprocedure af.Ik moet mijn leerlinge binnenkort punten geven. Een mensenleven is maximum 10 punten waard.

synchroniciteit

2010-03-18T21:18:00.000+01:00

Vanmorgen deed ik mijn uiterste best om ze niet te vergeten. Ik zou een doos fel-blauwe latex-hanschoenen meenemen naar school.Die kon ik gebruiken om leerlingen een vies karwei te laten doen.Ik sloot mijn werkdag af met een bezoek aan de spoedopname van het ziekenhuis waar een leerling was opgenomen na een val van een dak.Ik voelde me down in het naar huis rijden. De handschoenen waren compleet uit mijn gedachten.
Vind ik vanavond in mijn mailbox een verrassend opgewekt fimpje doorgestuurd dat reeds meer dan 8 miljoen (!) keer bekeken is op you tube.De hele staf van een ziekenhuis in Oregon danst er vrolijk met elkaar op een liedje "Down".Ze dragen roze latex handschoenen.Vreemd hoe de dingen soms samenvallen.Jung had er een naam voor : "synchroniciteit".

Wegwijzer

2010-02-27T21:56:00.000+01:00

Voor het oneigenlijk gebruik van verkeersborden zou ik niet meteen groen licht geven.
Eerder een verbodsteken.Doch mijn buur die ik reeds een tiental jaren ken heeft er niets beters op gevonden dan zijn dakterras te verfraaien met een wegwijzer naar de hemel.Het is een autosnelweg, dat zie je aan de kleur. De hemel via Antwerpen en Gent. Meer moet dat niet zijn. Er zal geen file zijn.

Bourdalou

2010-02-21T13:54:00.001+01:00

Een sauskom denkt u. Niets is wat het lijkt. Dit is een bourdalou. Een gebruiksvoorwerp exclusief voor dames die een dringende behoefte hadden. Juist, een po dus. Werd onder de rokken geschoven. Een plastuit avant la lettre. En die vreemde naam komt van een Franse pater Bourdaloue S.J, die in de achttiende eeuw enige faam verwierf met zijn donderpreken die zeer lang duurden. Vrome dames hebben ook aardse behoeften en pater Bourdaloue gaf zijn naam aan een profaan voorwerp. Gods wegen zijn wonderlijk nietwaar.

Poëzie in Brugge

2010-02-20T13:14:00.000+01:00

De verhuis van Watou naar Brugge is een goed idee geweest van Gwij Mandemlinck.Zo komen we midden in deze vakantie in een quasi toeristenvrij Brugge terecht.We doen op enkele uren alle locaties aan en komen op unieke plekken waar je normaal niet naar binnengaat.Het grootseminarie bijvoorbeeld.Imposant en een priesterrijk verleden dwaalt er nog in de lege panden. Nu hangen er vlaggen die een website aanprijzen: www.priesterworden.be
Maar ook het hospitaalmuseum OLV Potterie is nieuw voor mij. De gedichten worden gepresenteerd in deze oude ruimten,temidden van een massa kunstschatten en hier en daar geflankeerd door moderne kunst. De alomtegenwoordige voorlezer van dienst D. Roofthooft irriteerde mij mateloos. Vooral bij zijn mislukte poging om Gezelle eer aan te doen in het Westvlaams werkte hij op de lachspieren.
Brugge is poëzie. Mooie woorden kunnnen er maar weinig aan toevoegen doch het concept blijft de moeite waard.Om 17u klonk vanop het Belfort een gedicht: "The last poet"

2010-02-15T17:11:00.000+01:00

We lieten ons meetronen langs Vlaanderens meest gehavende steenweg richting Berlare. Neen, geen sterrenrestaurant maar een eenvoudige grill. Super-gezellig vierden we er een vaste benoeming én een verjaardag.Een avond om in te kaderen.

Nieuwen Bosch

2010-02-12T17:56:00.000+01:00

De toren van Nieuwen Bosch.Gentenaars zeggen ook wel "Nonnenbos" of "Nouveau Bois" Hier studeerde menig grijze muis af. Retorica van 1972. Ik was zeventien en vooral geïnteresseerd in wat zich zou afspelen buiten de besloten muren van de Twee Bruggenstraat.De grijze alpenmutsen, de révérences, de witte handchoenen op de proclamatie zaten toen nog fris in ons geheugen. Mei '68 bracht vernieuwing.Het verdwijnen van de strakke nonnenpij, kappen en borststuk bij de zusters was ontluisterend. Psalmen werden ingeruild voor antwoorden die hoorbaar waren in de wind.Zuster Caritas die de schoolbibliotheek openhield, was mijn favoriete zuster.Vriendelijk, steeds goed gezind, wat van de andere exemplaren niet altijd kon gezegd worden.Ik herinner me haar verende pas en haar onveranderlijke energieke begroeting met : "Dag vrienden". Misschien heb ik het aan zuster Caritas te danken dat boeken mijn vrienden zijn gebleven.

Norovirus

2010-02-07T19:03:00.001+01:00

Hoe zo een mooi micro-organisme een man in enkele uren weerloos kan maken.Ziek dus.Braken en diarree.Misselijk. Algemene malaise. Vier dagen, zegt de dokter en hij kan het weten. Zeer besmettelijk ook zei hij, het Noro-virus. Een fraaie naam voor een lelijk ding. Buikgriep. Ik verschanste mij de hele week voor een aanval van dit beest. Ik dacht dat ik immuun was tot het vrijdagnacht duidelijk fout ging. Het is minder verontrustend als je de naam kent van je kwelduivel en bovendien hadden we de medicatie die enig soelaas brengt in huis.Ik heb het virus in een al afgezwakte versie want ik blijf overeind, zonder eetlust en wat bleekjes. Noro mij omver krijgen? No way!

2010-01-31T19:13:00.000+01:00

Wat nu de Portus Ganda heet, is in mijn verste herinneringen de weg langs een stinkende rivier om aan schoolzwemmen te doen.We hielden in de winter onze sjaal voor de mond of draaiden ons "cagoele"of "passe-montagne"(bivakmuts). Brouwerij Meiresonne loosde brouwselresten in de Leie en het stonk er vreselijk.Na het zwarte borrelende rivierwater sloeg de chloorlucht in ons aangezicht en werden we met 20 in de grote kleedkamer gepropt. Maar ondanks al deze narigheid ben ik blijven houden van het oude zwembad én van zwemmen. Moeke had me thuis de basisbewegingen aangeleerd. Ik zie me nog liggen in buiklig op een stoel terwijl ik schoolslag in de huiskamer deed. Geen verdere zwemles is er ooit aan te pas gekomen.Ik leerde mezelf zwemmen in Van Eyck, springend van de muurtjes die het ondiepe bad scheidden van de diepe kant.Ik zwom vandaag nog eens 500m in hetzelfde bad. De initiatie in droog water werpt nog steeds vruchten af.

Noorse stoel

2010-01-23T19:33:00.000+01:00

Er zijn niet veel meubelzaken meer in Gent. Ik bedoel éénmanszaken. Meubelgiganten zijn er wél.Maar vandaag steun ik de zelfstandige ondernemer.Ik test minstens 10 verschillende bureaustoelen maar ik zwicht voor Stokke. Mijn laatste aankoop van dat merk is nu een tweede succesvol leven begonnen als pianokruk.Je moet bewegen aan je bureau, regelmatig "verzitten" raadt de verkoper me aan. Stokke verandert van naam. Enkel de kindermeubelen vallen nog onder de merknaam van weleer. Ik zit nu op een Variér. Een naam die verandering suggereert. Ik begrijp de boodschap en schommel de rugspanning van me af. Een schommelstoel als dynamisch zitmeubel.Voortdurend op zoek naar evenwicht.

Tafel(en)

2009-12-29T17:48:00.000+01:00

Het heerlijke moment net voor de gasten komen.Voor het eerst komen ze voor kerst allemaal vanuit hun eigen plek naar huis "afgezakt" en vijf van hen zijn nu te gast aan de tafel waaraan ze grootgroeiden. Tafels spreken niet. Aan de onze is veel toevertrouwd, discussie gevoerd,gespeeld, geruzied,geroepen,gefluisterd en gelachen. Er is aan gesmuld, gedronken, genoten, gemorst, gekleurd, gelezen, gekust. Er is in gekrast en er is op gestaan.Hoeveel mensen zaten hier reeds aan?
Ik vouw haar graag open. Dan verandert ze van vierkant naar circant,van acht naar twaalf plaatsen in een handomdraai.De gasten zijn groot geworden. Het is eigen aan gasten dat ze gaan.Ik vouw ze dezelfde nacht nog dicht. Voor twee is zelfs het vierkant nu te groot.

Debuutprijs 2009

2009-12-28T09:17:00.000+01:00

In Gent hebben we "Het huis van Alijn" waar we bij elk bezoek beseffen hoe we langzaam maar zeker zelf een hoog museumgehalte beginnen te krijgen.Lezen in deze debuutprijs 2009 is wandelen in een volkskundig museum. De schrijfster toont ons: kijk zo was het.Dit literair debuut van Simone Lenaerts, geboren in 1947,geeft perspectief aan een schrijvende vijftiger."Zeewater is zout, zeggen ze" is een heerlijk weglezende roman.Had ik meer tijd ik zou de voorwerpen oplijsten die ik was vergeten maar die me door het lezen van het boek weer helder voor de geest staan.Zo werkt ons geheugen: ergens is een en ander er nog en wordt het plots bovengehaald.Het boek doet dat bijzonder vaak. Bijna op elke pagina is er wel een handtas,kledingstuk of meubel.Voortdurende herkenning, dicht op de huid. Niet dat mijn vader communist was of moeder Hollands. Maar vanuit het perspectief van het kleine meisje en haar beide ouders komen de jaren vijftig beklemmend in beeld. In afgemeten dialogen,in rake evocatie en beschrijving.Het is een boek dat een ereplaats mag krijgen in "Het huis van Alijn" maar ook in mijn bescheiden bibliotheek.

Gentse stadstuin op zondagmorgen

2009-12-20T12:19:00.000+01:00

De stad is wit vanmorgen. Ons bladgroen buigt door onder de pakken sneeuw. Het is lang geleden dat er zoveel sneeuw viel. Daar valt me een versje te binnen dat ik ooit op school van buiten moest leren:

"De grond is wit, de nevel wit,
De wolken waar nog sneeuw in zit,
zijn wit,..... (J.Van der Waals)

Er zullen er wel meer vandaag aan vroeger denken, aan sneeuwmannen, schaatsen en glijden.Of aan de titel van een opstel: "IJsbloemen op de ruiten"
Een verschijnsel dat met de centrale verwarming en dubbele isolerende beglazing naar het museum is verbannen. Het museum van onze herinnering. Vandaag vrije toegang.IJspret verzekerd.

Rooilijn Cataloniëstraat

2009-12-11T17:34:00.001+01:00

De Gentse binnenstad is stilaan één grote archeologische site aan het worden.De middenstand mort.Vanmorgen bleef ik mijmeren bij de ondergrond van de Cataloniëstraat.De vroegere rooilijn is duidelijk zichtbaar.Hier stonden huizen, woonden en werkten burgers uit het begin van de negentiende eeuw. Een hele huizenrij mocht er aan geloven om ruimte te maken voor groen. Stenen vertellen blijkbaar een en ander.Geef mij maar het verhaal van de mensen.

Pet af !

2009-12-10T21:45:00.000+01:00

Ze waren met z'n achten aan het voetballen. Hij kwam aan de rand van het speelveldje staan. "Is het waar?", vroeg ik, "verander je van school?".
De melancholie in zijn bruine ogen viel me nog meer op."Mijn ouders verhuizen"
We babbelden wat.Hij was geen doetje,was me vaak te vlug af geweest, maar we hadden het de voorbije jaren goed met elkaar kunnen vinden.Hij was de zwerver van de speelplaats, loom lummelend zoals enkel veertienjarigen dat kunnen.Op zoek naar iets onbestemd, naar een plek om stiekem te roken,naar een lotgenoot.De eeuwige rode pet wat scheef, de rugzak nonchalant aan de schouder.Ik wenste hem het allerbeste toe. "Ik zal u missen, mevrouw", klonk het plots ernstig. Hij was me weer eens voor.

Kleine zalen, grote films

2009-12-06T12:18:00.000+01:00

In Gent ben ik een trouwe bezoeker van Sphinx en Studio Skoop. Langzaam maar zeker krijg ik het gevoel een goed doel te steunen wanneer ik een ticket koop aan hun kassa. Deze zalen hebben het moeilijk.Ik blijf fan van de kleinere, van coole technologie en popcorn gespeende filmzaal. Terwijl ik in deze zalen op de film wacht denk ik vaak met gniffelend genoegen terug aan mijn initiaties in de zevende kunst. In schoolverband, braaf begeleid door een pater-filmkenner. Een ongewone combinatie. Pater Burvenich(s.j)leerde ons kijken naar de films van Ingmar Bergman. Het gerucht dat hij de Zweedse regisseur persoonlijk kende, maakte hem bij de schoolmeisjes immens populair.Ik hield van zijn bevlogen woorden én van zijn verschijning die zo afstak tegen de muffe katholieke lucht die wij dagelijks inademden. Hij rook naar after-shave en droeg een kalfslederen blouson. Ook in een kleine filmzaal gaat soms een wereld voor je open. Goed kijken is genoeg.

Durf

2009-11-26T16:02:00.000+01:00

"Durf denken" luidt de slogan van de Universiteit Gent.Een aansporing die perfect passend is voor de (toekomstige) academicus. Maar we zouden ook mensen kunnen aansporen om andere zaken te durven.Durf!
Een overheerlijke aansporing. Durf loslaten voor de een, voor de ander is het misschien durf bewaren.
De dichtkunst, net als andere kunsten, laat ons gelukkig toe om grenzen van het alledaagse, het banale te overschrijden. "Durf jij? " is een liedtekst van de dichter Ilja Leonard Pfeijffer gebracht door Ellen ten Damme. Beiden prachtig in beeld. Durf kijken, luisteren, genieten.

Wie was het ook weer die zei dat het Nederlands niet goed bekt? Ja, ik durf zeggen dat zo een bewering larie is.

Klasse voor Leraren 200

2009-11-23T22:11:00.000+01:00

Klasse voor Leraren 200

Klasse viert feest! op TV.Klasse

2009-11-23T21:49:00.001+01:00

Klasse viert feest! op TV.Klasse

Posted using ShareThis

Zondagnamiddag in de Bourgoyen

2009-11-22T17:20:00.001+01:00

Dit is het best bereikbare stukje natuur en het is er zoals steeds heerlijk wandelen.
Ik kies voor de blauwe wandeling, de grote cirkel, op bekende paden. Nu eens moeder en dochter, dan weer een jong stel, een heer met hond, ze kruisen mijn pad, sommigen kijken, anderen zijn in druk gesprek. Onbekenden, en het zint me want ik heb geen zin in een praatje.De wind raast nog luider dan het verkeer achter de berm. Even later regen, hagel en zelfs een bliksemschicht. Mooi om in het westen een gouden zon te zien doorbreken aan het eind, met zelfs bij het naar huis rijden een regenboog.Er wacht mij een warm huis, een man, een glas wijn. Laat maar waaien.

Parlementaire poëzie

2009-11-20T15:06:00.000+01:00

Mooi hoe gisteren de verzen het voor het zeggen hadden in het parlement. De Decker geeft een voorzet met het citeren van A.Roland Holst, maar Herman Van Rompuy maakt het af door flegmatisch uit het hoofd de aanhef van "De ploeger" voor te dragen uit hetzelfde gedicht. Bij mij heeft hij alvast gescoord! Het kwam binnen. Mijn televisiemoment van het jaar. Niet dat ik fan ben van beide heren maar ik ben fan van een raak en roerend woord.En wat men niet is kan men nog worden.

Muur

2009-11-08T20:19:00.000+01:00

Op de Alexanderplatz in Berlijn kijken jong en oud,Berliner en toerist naar een unieke openluchttentoonstelling. In de lucht hangen spandoeken die een optocht suggereren. Hiermee verwijzend naar het volk dat in beweging kwam 20 jaar geleden. "Wir sind das Volk" lees ik. Het is koud en tochtig maar deze geschiedenismuur houdt ons een uurtje in de ban.

Kerkhofkwinkslag

2009-10-30T08:46:00.000+01:00

Hij ontmoet wel vaker iemand op het kerkhof van de gemeente waar hij zijn jeugd doorbracht. De gewezen jongelingen kruisen elkaar op het middenpad."Ha,... oe ist? Goa de ze nog vinde, ze zulle wel thuis zijn zekerst?" We lachen de weemoed weg die bij een jaarlijkse kerkhofwandeling hoort.Ze zijn thuis en krijgen hun chrysanten.

Raamvertelling

2009-10-23T15:23:00.000+02:00

Ik kom zelden in deze stille straat.Vandaag kuier ik er, met goede voornemens om wat te ontspannen tijdens de middagpauze. Ik let er dan speciaal op om rechtop te lopen, mijn hoofd hoog, om nek en schouders wat soepel te houden. Mijn blik richten op de dakgoot, lijkt me daarbij een goede oefening.Zo komt het dat ik haar opmerk, liggend in een bed voor een groot raam,op de tweede verdieping van het gebouw aan de overkant.
Ze ligt roerloos op haar zijde.Plots zie ik haar arm de hoogte ingaan en ze wuift naar mij.Ik wuif wandelend verder en kijk nog even achterom. Ze wuift tot ik uit haar gezichtsveld ben. Ze is oud en wellicht ziek, maar ze wuift naar een onbekende voorbijganger. Een ontmoeting die me ontroert.

De Usynlige- Filmfestival Gent (2)

2009-10-17T15:15:00.000+02:00

Ik hoop op een prijs voor dit Noors psychologisch drama. Hoewel de film scandinavisch zwaar is en herinneringen oproept aan de getormenteerde hoofdrolspelers bij Ingmar Bergman is er toch enige hoop aan het eind. Ik vrees dat de werkelijkheid soms harder is. Thema's als schuld, daderhulp, herstelbemiddeling, vergiffenis, mededogen, onvoorwaardelijke liefde, onvermogen tot communicatie, onverwerkt verdriet, worden door elkaar geweven tot een meesterwerk. Erik Poppe regisseert prachtacteurs in een samenleving die vaak niet zo vlot van perspectief kan wisselen als hij het in deze film doet. De Noorse titel, waarvan de eerste 4 letters niet toevallig het woord "God" vormen, betekent: "de onzichtbaren" In het Engels is de titel "Troubled water", wat meteen verwijst naar het echte water in de film, maar ook naar Simon and Garfunkels "Bridge over troubled water", een song die de hoofdpersoon op het kerkorgel speelt. De nieuwe dag was al aangebroken toen ik huiswaarts fietste.Een korte nacht kon er nog net bij.

Der Architect - Filmfestival Gent (1)

2009-10-09T21:38:00.000+02:00

Op het witte doek is drama vaak in perfecte harmonie met de natuur. In dit familiedrama ploeteren de protagonisten door metershoge sneeuw, zitten ze afgezonderd in de bergen, beklimmen ze eenzame sneeuwtoppen. Er is zelfs een scène waar ze naakt in de sneeuw rennen. De natuur overweldigt, is guur, somber en houdt hen gegijzeld samen met hun onvervulde verlangens. De stilte in het bergdorp evoceert het verpletterend gebrek aan communicatie in het gezin. Langzaam worden we deelgenoot van hun geheimen. Er is, wanneer ze ook letterlijk niet meer wegkunnen uit het bergdorp, geen ontkomen meer aan. Er dreigt een sneeuwlawine maar ook de tragiek van de personages komt dreigend op ons af. Deze film toont ons een felle, winterse natuur met daarin een familie Winter (!)van wie de gezinsleden fel de strijd aangaan met hun eigen verdrongen verlangens, frustraties en die van hun familie. De acteerprestaties van Hilde Van Mieghem en Josef Bierbichler zijn beklijvend en indrukwekkend. Het eind van de film laat me ietwat verweesd achter. Buitengekomen merk ik dat het zachtjes begint te regenen. Thuis wacht P. in de zetel. Ik heb mijn portie drama gehad.

BV speelt Bram in "Thuis"

2009-10-02T16:58:00.000+02:00

Het zijn gewoon zijn initialen. Meer is het niet dachten we. Zijn wieg stond in het begin van de jaren tachtig.Een dromerige baby die erg laat sprak. Ik weet niet of het woord BV toen al gebruikt werd. We hebben er nooit bij stilgestaan totdat hij aangaf dat hij wel graag BV zou worden. "Je bent het al, zweef niet zo, er zijn er al te veel, blijf met je voeten op de grond, krijg toch geen dikke nek." De jongen heeft wat moeten horen. Het begon met beginletters, met dromen in de zetel, met een Fisher-Price cassetterecorder, met imitaties van Kamiel Spiessens, met een kindertijd zonder televisie. Het einde : een tweede diploma halen, op kot gaan in Brussel. "Voeten op de grond. Je zal misschien op je eerste diploma moeten terugvallen man. Wees toch realistisch." Vandaag kan zijn vader niet wachten tot hij me ziet: " BV staat op de website van de VRT" zegt een trotse stem in mijn mobieltje. Ik gun pa zijn moment met de voeten van de grond.

Slappe lach

2009-09-27T15:12:00.001+02:00

Koffiefilters vergeten! Vooral de lijstjes die ik probeer uit het hoofd te leren beginnen hinderlijke hiaten te vertonen. Dan maar vlug naar het "klein geebeetje". Het intrigeert me waar ze de piepjonge en superonervaren kassiersters blijven uithalen. De twee nieuwste waren duidelijk reiservaringen aan het uitwisselen. Ik spitste mijn oren, benieuwd naar de reisbestemming van jonge onervaren kassiersters. Ze was naar een land geweest waar koffiefilters konden gemist worden. Ze beschreef de grootsteden en de armoedige wijken aan de rand. Haar collega luisterde aandachtig en knikte af en toe. Heel ernstig stelde ze een vraag, terwijl ze de kassa aan het klaarmaken was om de koffiefilters in te scannen. Ze gunde me geen blik, maar vroeg in alle ernst aan de verslaggeefster of dat dan de zogenaamde"sloffenwijken" waren. Er kwam een al even ernstige knik van de vertelster. Er volgde geen correctie. Ik glimlachte. Achteloos scande ze mijn filters. Wie zal me kwalijk nemen dat ik inwendig proestend ben buitengesloft?

Hoofddoekenverbod in het GO

2009-09-11T17:21:00.001+02:00

Het is van belang om het juiste woord te gebruiken. Wanneer iemand spreekt over een hoofddoek dan stel ik mij een sjaal voor, netjes geknoopt in de nek. Nu het hoofddoekendebat aan de orde is en vele scholen met de handen in het haar zitten (directies zonder hoofddoek!) is het toch van belang op de nieuwe modetrend in deze sector te wijzen. Er zit namelijk groei in de hoofddoek. Van eenvoudige brede haarband tot bijna-bourka. Op enkele jaren is tijd een verruiming van de hoofddoek merkbaar naar een sluier die aanvankelijk tot schouderhoogte, maar nu ook tot over de heupen reikt.
In naam van de diversiteit moet het kunnnen, tot op zekere hoogte, tot waar de tolerantie vanonder beide sluiers komt. Ik draag zus, jij draagt zo, ik draag niets maar we zijn allen ok. Blijkbaar kan dit niet en is de omvang van de sluier evenredig met de intolerantie tegenover niet-dragers of minimalistische dragers. Verruiming is hier eigenlijk verenging. Ziezo, hier heb ik een en ander uit de doeken gedaan. Het Gemeenschapsonderwijs ook: er komt een algemeen hoofddoekenverbod voor alle scholen van het GO

Passie voor klas(se)

2009-09-02T19:59:00.000+02:00

Je mag het wel eens lezen in een artikel van Klasse om bevestigd te worden in wat je reeds lang weet. De mens die voor de klas staat maakt het verschil. De leerwinst, namelijk wat leerlingen echt opsteken uit de les, varieert van 3 tot bijna 96%. Dat heeft een Canadese onderzoeker, Robert Manzano, bestudeerd. Hij hanteert daarvoor criteria zoals het een wetenschappelijk onderzoeker betaamt. Prof. Geert Kelchtermans van de K.U.L mist in de meetbare criteria iets, wat hij zelfs "misschien het belangrijkste kenmerk van een goede leraar" noemt, namelijk: passie. Onmeetbaar per definitie. Onmogelijk in leerplan of eindterm te vatten. Kan niet aangeleerd worden. Maakt je kwetsbaar. Het effect is eerder onvoorspelbaar. Ik maak me zorgen over de vonken die mijn lectuur zal geven morgen, in de klas.

Guus Kuijer voor volwassenen

2009-08-20T19:00:00.000+02:00

Guus Kuijer, inmiddels 66 geworden, is hier bekend van de kinderboeken. Ik wist dat de man humor had. "Grote mensen, daar kan je beter soep van koken" maakte me reeds vrolijk. Zijn "Hoe word ik gelukkig?" met de ironische ondertitel "een zelfhulpboek" is een bijzonder optimistisch boek door de nuchtere Nederlander geschreven. Hij houdt niet van therapeuten en hekelt de massa die wil leren "ademhalen" en "loslaten".
Ik heb soms hardop gelachen."Als u zich leeg voelt, stop er wat in", waarmee hij een vurig pleidooi houdt voor levenslang leren. Leren in heel ruime zin. Belangstelling hebben voor iets, is het beste wapen tegen depressie en verveling. Kuijer heeft visie én ook passie en dat voel je doorheen heel het boek.Hij mag gerust zijn: ik leerde bij.Hij heeft dus vrijwel onmiddelijk resultaat geboekt met mij.Ik wist vrijwel niets over Goya. Kuijer neemt de kunstschilder in het boek tot voorbeeld.Hij neemt samenleving en stereotiepe denkwijzen en modeverschijnselen op de korrel. Hij spaart de Nederlanders niet.Ik heb het boek gepassioneerd en met interesse gelezen.Laat het nu precies de twee sleutelwoorden (passie en interesse) zijn voor een goede kans op geluk. En dat geluk, dat kan je zelfs hebben als je verdriet hebt. Guus Kuijer is een positivo, net als een goede therapeut dat hoort te zijn.

Den Delhaize

2009-08-18T21:27:00.000+02:00

Ik ben fan van het eerste uur van deze winkelketen.Al ben ik heel vaak ontrouw. Nu doen ze iets voor de vroege vogels en dat vertedert me. Reeds om 8u kan ik er mijn kooplust bevredigen. De Delhaize waar ik vaakst kom (Ster), was de eerste supermarkt van dit type in Gent. Eind van de jaren zestig openden ze en reed ik er met mijn kinderfiets heen. Er was "parkeergelegenheid op het dak" en dat was ongezien toen. We hadden geen auto, maar van zodra ik er één had reed ik gezwind het dak op. Nu kan ik er mijn ochtend mee beginnen, elke dag als het moet, behalve op zondag.

Te laat

2009-08-16T16:38:00.000+02:00

Afspraak 15u stadhuis Gent.Familie en vrienden zijn verzameld en staan vol ongeduld te wachten. Hier wordt aan de lopende band getrouwd, met een strak schema. De bruidsparen worden vakkundig door de ceremoniemeesteres afgehaald aan de trap van het stadhuis. Er is weinig ruimte voor speling. Vijf voor drie is het bruidspaar nog niet te bespeuren.Op de valreep rijdt hij zijn bruid voor.Net 1 minuut hebben ze nog. Ze stralen echter en negeren mijn naderende zenuwtoeval. We mogen onmiddellijk naar binnen.Een kwartiertje en een traantje later zijn ze man en vrouw,wordt er rijst gegooid en gejuicht.Tijd om te feesten. Ik heb mijn horloge thuisgelaten.

Al lago

2009-08-10T09:54:00.001+02:00

Gelukkig zijn er nog de Blaarmeersen bij valavond om me wat soelaas te bieden. Het paradijselijke terras aan het Lago d'Endine ruilen voor de Gent-Stationsbuurt is niet bepaald een super-deal.De rijtijd werd verlengd door fileleed en verzacht door lavendel. Daar had onze Italiaanse flamboyante hospita de hand in.Ik heb last van Fernweh.

Carabinieri

2009-08-09T15:26:00.000+02:00

Teveel naar je GPS luisteren en/of kijken kan kwalijke gevolgen hebben. Hij weet het soms niet.Ik neem het hem niet kwalijk. Het had in Casteletto di Brenzone zelfs leuke gevolgen. De politie hielp ons uit een benarde situatie weer op het steile pad, de rechte weg op. Onder politiebegeleiding naar ons vakantie-adres. Misschien weten ze intussen dat Tomtom de afgepeigerde toeristen in een valkuil stuurt, want net toen we nog voor- nog achteruit konden en de spanning in de auto gevaarlijke proporties aannam, dook een agente uit het niets op. Of ze ons konden helpen. Si! Grazie mille.

Middeleeuws (ontbijt)

2009-07-23T09:50:00.000+02:00

Afspraak aan het MIAT, 8.15 op 21 juli laatstleden.
Mijn fietstochtje door de bijzonder rustige binnenstad richting Minnemeers is een "eye-opener". Ik span mij in om een rechte weg te vinden tussen vrachten vuilnis en beschonken beuzakken.Dit doet wel heel Middeleeuws aan. Respect voor de allomtegenwoordige hedendaagse Ivago-schoonmaakploegen, ik ontmoet er méér dan ik nuchtere burgers tegenkom.
Wanneer ik mijn gezelschap aantref blijkt de jongste rechtstreeks van de Vlasmarkt te komen. Zo te zien heeft hij behoefte aan een stevige hap. De vrienden van het Miat schenken ons een trappist in aarden beker en het ontbijt in een dito schaal.In de voormalige fabriek hangt de geur van ons industriëel verleden.De grote broden van bakker Luc uit St Denijs-Westrem smaken artisanaal-lekker. In Gent is vroeger nooit ver weg.

Band zonder vent

2009-07-19T21:10:00.000+02:00

De eerste dag op de Gentse Feesten een dweilorkest gezien met vrolijk blazende vrouwen: gemiddelde leeftijd 50+, in exuberante outfit en charmant, meeslepend musicerend. Ik was niet van plan om me de eerste dag al te laten verleiden tot het rondhangen bij straatacts maar de rolator trok mijn aandacht. Beroepsmisvorming vrees ik. Dit keer werd het ding niet gebruikt ter ondersteuning van het sloffen door de gang van een of ander bejaardentehuis. De dames van de "Band zonder vent" hadden het hulpmiddel roze geschilderd en er hun mini-drumstel op gemonteerd.Hoef ik er nog aan toe te voegen dat deze krasse tantes uit Valkenswaard kwamen? Ik heb een flinke duit in hun roze doos gegooid.

Joke Schauvliege

2009-07-15T22:04:00.000+02:00

Minister van natuur, kultuur en leefmilieu "zit" op facebook en ze twittert.Geen bezwaar, eidoch, ze blijkt niet zwaar te wegen wanneer het over cultuur gaat. Een bezige bij van toch reeds 39. Ze heeft natuurlijk geen tijd gehad om wat "cultuur" mee te pikken de voorbije jaren en daar komt ze eerlijk voor uit. Je moet geen kip zijn om te weten wat een ei is lijkt Joke te denken. Ze weet bijvoorbeeld niet meer wat het laatste boek is dat ze gelezen heeft. Nu, dat kan ik haar best vergeven. En dat ze geen tijd heeft om naar het theater te gaan? Ach, komaan, het is tijd om, noblesse oblige, goede voornemens te maken. De Gentse Feesten komen er aan en Joke woont in Evergem. Een rechtstreekse tramlijn verbindt haar met de Gentse binnenstad.De zorg voor haar leefmilieu kan ze combineren met een vleugje cultuur.Hier wacht een dubbelslag om haar portefeuille van minister alle eer aan te oen. Maar ik vrees dat Joke ook niet meer weet wanneer ze nog eens op de tram stapte.

Gentenaar geweest

2009-07-11T14:54:00.000+02:00

Hij verhuist naar Antwerpen.Daar word ik klein van.Naar de grootste stad van Vlaanderen verhuizen. Gent is een stad maar Antwerpen is groter. Hij gaat samenwonen met zijn Antwerpse uitverkorene. De eerste dag na hun verhuis melden ze zich beiden bij de bevolkingsdienst. Voor haar, van het Stad zijnde, een routineklus, zo geklaard, er hoeft zelfs geen wijkagent langs te komen. Vervolgens is hij aan de beurt. "Ho moar dat ies waat aanders zenne, menier ies van Gent( zucht). Een oegenbliekske zenne." Waarop ze reikhalzend een collega ter hulp roept."Chantal iek hem hie nen 677 bis "( fictief nummer) Er dient een document opgediept uit de onderste lade. Het neemt flink veel tijd in beslag om ingeschreven te geraken. Hij denkt al dat men hem zal wegleiden voor ondervraging om hem vervolgens naar een folterkamer te brengen. Neen, toch niet. De wijkagent zal wel binnenkort eens moeten langskomen. Daarna is zijn domicilie definitief veranderd en kan hij aan zijn inburgering beginnen.