Wensballon

Het is laat zoals ieder jaar,
de tijd zit krap in zijn heden,
vandaag is steeds weer geweest
steek dus het licht aan dat de toekomst nog uitspaart,
spreek het brood aan dat nog niet doof is,
maak de taal waar achter zijn tekens,
spel het vlees, stil de tijd, leef nog even.
(Gerrit Kouwenaar)

Een grijze dag, als vele andere, met toch dat ongerepte van een nieuw begin.Het is stil op straat. Vannacht zag ik twee wensballonnen overvliegen. De nieuwe rage. Ik zag ze met een krasse vaart over de huizen voorbijvliegen. Zo vliegt de tijd, dacht ik. Want we haalden weer herinneringen op, mijn broer en ik. Over toen, de tijd van ouders, grootouders, de grootoom in het Vreemdelingenlegioen. Over de doden dus. We zijn het jaar begonnen met een gesprek over de eigen dood. Laten we nog even leven.