In een Gents archief vond men vorige week deze postkaart uit 1965. Verstuurd door een 25-jarige jongeling naar zijn zus van 10. De archivaris kent het zusje: dat ben ik. Zo krijg ik, dit weekend, een postkaart uit de oude doos. Mijn broer schreef enkel zijn voornaam er op. Maar ik zal vast en zeker blij geweest zijn met de post speciaal voor mij.
Via welke omzwervingen deze kaart in een archief is beland, zal mij wellicht nooit worden onthuld. Het stemt tot nadenken wanneer post uit je eigen leven reeds in een archief opduikt in een oude doos. Juist: ik ben...

1 reacties:
De wegen van een postkaart zijn (soms) ook wonderbaar.
dal
Een reactie plaatsen