Het was zijn eerste verjaardag. Koffie en taart. De jarige bekeek met enige argwaan de invasie van ooms, tantes, groot- en overgrootouders. Pakjes en pakken werden meegebracht. Omslagen weggemoffeld door zijn ouders. Gelukkig duurt het nog een hele tijd eer hij de meerwaarde van een diskreet overhandigde omslag kan inschatten. Het hoort er allemaal bij. Hij kijkt toch blij van de een naar de ander wanneer we zingen van "lang zal hij leven" en "hiep, hiep, hiep hoera". Bij het daaropvolgend applaus glundert hij zowaar. Papa helpt hem bij het openmaken van de geschenken. Een uur later zie ik hem in een grote kartonnen doos zitten. Hij geniet. Het mooie nieuwe speelgoed laat hij nog even links liggen. Temidden van de speelgoedweelde is een kartonnen doos zijn uitverkoren plek.
Less is more.
0 reacties:
Een reactie plaatsen