Een landschap dat je geest nog dagen later ruimte en zuurstof geeft,dat zich ruig en en eenzelvig voor je ogen ontvouwt. Achter elke bocht een ander plaatje. En of hier mensen wonen vroeg ik me soms af, en of ze wel beseffen hoe ongerept deze streek nog is.Ierland kreunt onder de economische terugval die zijn tol eist. Er is veel leegstand en heel wat tweede verblijven staan te koop. Ook hier hebben mensen zorgen. Ook hier willen ze wel eens ontsnappen aan de alledaagsheid. Eigen aan reizen is de eindigheid ervan. Terug naar de eigen stek. De ruimte en de zuurstof in onze geest koesteren is de boodschap.
0 reacties:
Een reactie plaatsen