Laat de titel van deze film van Gianlucca Maria Tavarelli nu net een dichtregel zijn uit een gedicht van Emily Dickinson. Deze dichteres keek vanuit haar kamer uit op een kerkhof. Dagelijks geïnspireerd dus over wat voorbijgaat en wat blijft.Een lange zes uur durende, meeslepende film over universele gevoelens, over rouw en verlies, over familie, thuis en thuisloos zijn. De personages hebben allemaal iets heel menselijks en je gaat van ze houden. Heerlijk dat er na een eerste film nog drie op mij liggen te wachten.Heerlijk dat de eigen familiekroniek even op de achtergrond kan verdwijnen!
La mama mag zes uur genieten.
2 reacties:
Ik heb de film nog niet gezien. Maar als ie even meeslepend is als La meglio gioventu dan kijk ik ook geweldig er naar uit.
groetjes uit Ekeren.
Misschien ietsje minder meeslepend, maar de verwachtingen zijn dan ook erg hoog voor wie "La meglio..." gezien heeft. Hartelijke groet uit Gent
Een reactie plaatsen