Het ruikt naar steenpuin. Meer dan dertig jaar wonen ontmanteld. Morgen komt er een voorhamer, een bulldozer, wordt er gesloopt en gestript. In een wolk van stof zal onze geschiedenis naar een container afgevoerd worden. Exit de kinderjaren, de jeugd, de jongvolwassen jaren. Exit onze opbouw, nu de afbraak. Schoon schip met voorlopige oplossingen, oplapwerk, verzakte vloeren en knellende achterdeur. Weg met houtrot en gebarsten tegels.We zijn toeschouwers nu. Zitten op de eerste rij naar het puin te kijken. Thuiskomen doen we nu twee hoog. We hijsen ons langs dezelfde trapleuning naar omhoog waarlangs ze stiekem naar beneden gleden. Times are changing.

Aangeklede Maria

Ze heeft wellicht meer dan 100 jaar onder een stolp doorgebracht. Ik weet nog hoe ik als kind haar bekeek in de voorplaats van mijn meter. Nu is ze, zonder stolp op Kapaza beland. Ik brak het gevaarte bij haar transport vanop zolder naar een lager niveau. In een mum van tijd had ik een koper. Een verzamelaar. Hij had er zes-à-zevenhonderd. Eens je er zoveel hebt steekt het op geen stolp meer. Hij vond het ook niet erg dat ik haar glazen huis gebroken had. Hij was zeer gelovig, zei hij.Gedreven stolpmariaverzamelaar, dat ben je niet zomaar. Dat vraagt background. Hij bespeurde enige interesse en hij toverde mij uit zijn gsm tientallen madonna's onder stolp. Jaren zestig. Jaren vijftig. Geen enkele zo oud als de mijne. Nu zou hij er een minder fraaie wegdoen en de mijne in huis nemen. Hij vond zijn verzameling nu wel groot genoeg en wou ze beginnen upgraden. Ik heb wat stilletjes geluisterd naar 's mans Maria-verhalen. Heb vervolgens erg werelds zijn bod van  25€ aanvaard. Vanavond krijgt ze vast wel haar plek in een huis met zevenhonderd lotgenoten. Na vijfendertig jaar zolder een heuse tenhemelopneming.

Omgekeerd Kortjakje

Sommige mensen worden bij voorkeur ziek tijdens hun vrije tijd. Het fenomeen heeft een naam én is bestudeerd. Deze mensen lijden aan "een omgekeerd Kortjakje"- syndroom. Heeft te maken met o.a een slechte balans vrije tijd-werk.Teveel adrenaline bij de job heet dat. Adrenaline belet nu net dat je ziek wordt. Schuld van de hormonen zeg maar. In Nederland werd het bestudeerd. Dit syndroom is niet de zoveelste "nieuwe ziekte". Het is een beschreven fenomeen! Ik dacht dat ik een gewoon griepje had.

Baksteenblues (2)

Vandaag naar de vakman-parketlegger. Uitgebreid uitleg over alles wat je als leek over parket moet weten. De keuze is gemaakt, of tenminste bijna. Er rest ons twijfel tussen Manchester en Los Angeles: Uit de collectie "Z" kwamen deze twee steden in aanmerking. We houden de ultieme beslissing nog even in beraad. Wonder, maar we kwamen opnieuw goed overeen. Manlief verwondert zich op de terugweg hierover. We zijn het meestal vlug eens. "Doe jij misschien altijd water in je wijn?" Ik grinnik wat denkend aan de vakman, hoe hij zei dat deze vloer zeker 100 jaar kon meegaan.
Dan liggen we al tussen zes planken. Geloogd, geolied, vernist...het doet er niet zoveel toe.

Warme bakker

Zo ongeveer zag het eruit bij de bakker op de Nederkouter deze morgen. Het is een vrij eenvoudige zaak met een kleine gelagzaal aan. Juist, vroeger had je dat wel vaker, een warme bakker die zijn heerlijks rechtstreeks verkocht om ter plaatse te verbruiken. Van achter de toog raak op je bord gemikt, verse koffie en een vermoeide glimlach van de bakkerin erbij. Ik stond er dus aan de toog en wachtte geduldig op het snijden en verpakken van het grote wit. Komt er een Hollandse dame met fototoestel vanuit de gelagzaal vragen of ze enkele foto's mag nemen van de rekken. Ze is er weg van, zo enig niet, zo mooi. En nog lekker ook lach ik heel Vlaams terug, terwijl ik me verwonder. Spontaan moet ik denken aan de reclamespotjes voor de "wakkere bakker". Ik smeer een boterham extra vanavond. Kwestie dat ze blijven voortbestaan voor het nageslacht, die warme bakkers.

Van stationchef tot zanger

Toen ik vanmorgen Gianmaria Testa op de radio hoorde wist ik het: hier heb ik een nieuwe kluif aan. Met andere woorden, ik was verkocht. Een doorrookte stem, levenservaring (hij is van 1958), en poëtische eigen teksten. Sfeer. Helemaal mijn ding. Op zo een moment is Google een zegen. Jammer een concert zit er niet onmiddellijk in. Hij staat de eerste maanden niet geprogrammeerd in België. Weer iets om naar uit te kijken dus. De clips zijn verzorgd en ademen Italië. de man was 25 jaar stationchef in Piemonte. Een weetje dat hier in huis zal gesmaakt worden.

Oude doos

In een Gents archief vond men vorige week deze postkaart uit 1965. Verstuurd door een 25-jarige jongeling naar zijn zus van 10. De archivaris kent het zusje: dat ben ik. Zo krijg ik, dit weekend, een postkaart uit de oude doos. Mijn broer schreef enkel zijn voornaam er op. Maar ik zal vast en zeker blij geweest zijn met de post speciaal voor mij.
Via welke omzwervingen deze kaart in een archief is beland, zal mij wellicht nooit worden onthuld. Het stemt tot nadenken wanneer post uit je eigen leven reeds in een archief opduikt in een oude doos. Juist: ik ben...