Muur

Op de Alexanderplatz in Berlijn kijken jong en oud,Berliner en toerist naar een unieke openluchttentoonstelling. In de lucht hangen spandoeken die een optocht suggereren. Hiermee verwijzend naar het volk dat in beweging kwam 20 jaar geleden. "Wir sind das Volk" lees ik. Het is koud en tochtig maar deze geschiedenismuur houdt ons een uurtje in de ban.

Kerkhofkwinkslag

Hij ontmoet wel vaker iemand op het kerkhof van de gemeente waar hij zijn jeugd doorbracht. De gewezen jongelingen kruisen elkaar op het middenpad."Ha,... oe ist? Goa de ze nog vinde, ze zulle wel thuis zijn zekerst?" We lachen de weemoed weg die bij een jaarlijkse kerkhofwandeling hoort.Ze zijn thuis en krijgen hun chrysanten.

Raamvertelling

Ik kom zelden in deze stille straat.Vandaag kuier ik er, met goede voornemens om wat te ontspannen tijdens de middagpauze. Ik let er dan speciaal op om rechtop te lopen, mijn hoofd hoog, om nek en schouders wat soepel te houden. Mijn blik richten op de dakgoot, lijkt me daarbij een goede oefening.Zo komt het dat ik haar opmerk, liggend in een bed voor een groot raam,op de tweede verdieping van het gebouw aan de overkant.
Ze ligt roerloos op haar zijde.Plots zie ik haar arm de hoogte ingaan en ze wuift naar mij.Ik wuif wandelend verder en kijk nog even achterom. Ze wuift tot ik uit haar gezichtsveld ben. Ze is oud en wellicht ziek, maar ze wuift naar een onbekende voorbijganger. Een ontmoeting die me ontroert.

De Usynlige- Filmfestival Gent (2)

Ik hoop op een prijs voor dit Noors psychologisch drama. Hoewel de film scandinavisch zwaar is en herinneringen oproept aan de getormenteerde hoofdrolspelers bij Ingmar Bergman is er toch enige hoop aan het eind. Ik vrees dat de werkelijkheid soms harder is. Thema's als schuld, daderhulp, herstelbemiddeling, vergiffenis, mededogen, onvoorwaardelijke liefde, onvermogen tot communicatie, onverwerkt verdriet, worden door elkaar geweven tot een meesterwerk. Erik Poppe regisseert prachtacteurs in een samenleving die vaak niet zo vlot van perspectief kan wisselen als hij het in deze film doet. De Noorse titel, waarvan de eerste 4 letters niet toevallig het woord "God" vormen, betekent: "de onzichtbaren" In het Engels is de titel "Troubled water", wat meteen verwijst naar het echte water in de film, maar ook naar Simon and Garfunkels "Bridge over troubled water", een song die de hoofdpersoon op het kerkorgel speelt. De nieuwe dag was al aangebroken toen ik huiswaarts fietste.Een korte nacht kon er nog net bij.

Der Architect - Filmfestival Gent (1)

Op het witte doek is drama vaak in perfecte harmonie met de natuur. In dit familiedrama ploeteren de protagonisten door metershoge sneeuw, zitten ze afgezonderd in de bergen, beklimmen ze eenzame sneeuwtoppen. Er is zelfs een scène waar ze naakt in de sneeuw rennen. De natuur overweldigt, is guur, somber en houdt hen gegijzeld samen met hun onvervulde verlangens. De stilte in het bergdorp evoceert het verpletterend gebrek aan communicatie in het gezin. Langzaam worden we deelgenoot van hun geheimen. Er is, wanneer ze ook letterlijk niet meer wegkunnen uit het bergdorp, geen ontkomen meer aan. Er dreigt een sneeuwlawine maar ook de tragiek van de personages komt dreigend op ons af. Deze film toont ons een felle, winterse natuur met daarin een familie Winter (!)van wie de gezinsleden fel de strijd aangaan met hun eigen verdrongen verlangens, frustraties en die van hun familie. De acteerprestaties van Hilde Van Mieghem en Josef Bierbichler zijn beklijvend en indrukwekkend. Het eind van de film laat me ietwat verweesd achter. Buitengekomen merk ik dat het zachtjes begint te regenen. Thuis wacht P. in de zetel. Ik heb mijn portie drama gehad.

BV speelt Bram in "Thuis"

Het zijn gewoon zijn initialen. Meer is het niet dachten we. Zijn wieg stond in het begin van de jaren tachtig.Een dromerige baby die erg laat sprak. Ik weet niet of het woord BV toen al gebruikt werd. We hebben er nooit bij stilgestaan totdat hij aangaf dat hij wel graag BV zou worden. "Je bent het al, zweef niet zo, er zijn er al te veel, blijf met je voeten op de grond, krijg toch geen dikke nek." De jongen heeft wat moeten horen. Het begon met beginletters, met dromen in de zetel, met een Fisher-Price cassetterecorder, met imitaties van Kamiel Spiessens, met een kindertijd zonder televisie. Het einde : een tweede diploma halen, op kot gaan in Brussel. "Voeten op de grond. Je zal misschien op je eerste diploma moeten terugvallen man. Wees toch realistisch." Vandaag kan zijn vader niet wachten tot hij me ziet: " BV staat op de website van de VRT" zegt een trotse stem in mijn mobieltje. Ik gun pa zijn moment met de voeten van de grond.

Slappe lach

Koffiefilters vergeten! Vooral de lijstjes die ik probeer uit het hoofd te leren beginnen hinderlijke hiaten te vertonen. Dan maar vlug naar het "klein geebeetje". Het intrigeert me waar ze de piepjonge en superonervaren kassiersters blijven uithalen. De twee nieuwste waren duidelijk reiservaringen aan het uitwisselen. Ik spitste mijn oren, benieuwd naar de reisbestemming van jonge onervaren kassiersters. Ze was naar een land geweest waar koffiefilters konden gemist worden. Ze beschreef de grootsteden en de armoedige wijken aan de rand. Haar collega luisterde aandachtig en knikte af en toe. Heel ernstig stelde ze een vraag, terwijl ze de kassa aan het klaarmaken was om de koffiefilters in te scannen. Ze gunde me geen blik, maar vroeg in alle ernst aan de verslaggeefster of dat dan de zogenaamde"sloffenwijken" waren. Er kwam een al even ernstige knik van de vertelster. Er volgde geen correctie. Ik glimlachte. Achteloos scande ze mijn filters. Wie zal me kwalijk nemen dat ik inwendig proestend ben buitengesloft?